این مخوف که منم

                      آبی نپوشیده

                                    سایه اش

اشتباهی افتاده در قیافه ی دیواری

که سر به سرش می گذارم

                            تا از دهان گچی اش

                                                    مرا ترشح کند

                                                                      به تمام سطح تلخ سرامیک ها.

و مردن چه شیرین است

در ذهن یاخته های رنگ باخته ام

مثل نوری که صبح سرد پائیز

                                      لای گرمی ملافه ها می پیچد

من یکباربه یکباره مرده ام

تو مرا نمی بینی

                   حتی در حالت کذایی فشار پوسته های انسانیمان

تو مرا نمی بینی

                   حتی وقتی مردمکهایمان در هم ریز میشوند

تو مرا نمی بینی

                   که جوش خورده ام

                                           زیر همان استخوان دنده ای که تورا از من گرفت

هیچ دری

              انتشار تو را به روی من نمی بندد

                                                     و تو هنوز نمی بینی ام