کوچک که بودم

                    کودک بودم

                                  کوکم می کردند

                                                     سر ساعت هفت

که تکرار کوچه ها یشان را تکرارکنم

که مبادا

فراموش کنم کودکی را که ایستاده در کفشهایش

با کیفی بزرگ تر از خودش   منم

و

حالا

خودم را کوک میزنم با کوچکی کودکی

که باید کوکش کنم

سر ساعت هفت

که بدود

که فراموش نکند

                        که عقب نیافتد

                                        از کی

                                                     من!

                                                               کاش گم شده بودیم

کاش خیابانها از تشییع مان سر باز زده بودند

                                                       کاش آسمان خاکمان کرده بود