چقدر قوز کردیم در خودمان

روی این گلیم کوتاه تر از پایمان

                                       و نگفتیم

                                                 مرتیکه-

                                تو گلیمت را دراز بباف،

                               که پای ما نزند بیرون/

من از تو بد جوری در هنوزم،

                                   از اینهمه مرد،

که دیگر نمی هستند مرد/

                                 و اینهمه زن،

که نمی دانم اموراتشان از بغل چه کسی می گذرد/

                                فاحشه ی چهل ساله ی پدرم

                               چهارده ساله شده!

و حالا شاملو؛

                هراس من مردن در سرزمینی شده

                که مزد فاحشه گانش سیر نزولی دارد/

می فهمی!

من زنی را نمی شوم

                  که در قاعدگی اش بدود

                   تا در قواعد زن شود

و این سر تو باشد که پائین می افتد از ننگش

                                                  لب جوب خمار/

آخ،که پدر لامصبت چقدر پای تخته سیاه گچ خورد،

                                                      که آسمش را تو بگیری!

واین لعنتی هنوز نمی فهمد؛

                                عنصر هشتم جدول تناوبی اش خفه است/

                                    و جنین من فاجعه است ،نه جنین

عزیزم

              تا گاوها می چرند

                                   منو تو نش/خواریم